* O pistolón de don Mario

O cura don Mario, natural de Rodeiro, chegou ao concello das Nogais no ano 1953 para facerse cargo das parroquias de Quintá e Vilaicente, destino que ocupou ata o 1956. Afecto ao Movimiento, a súa sona de teso coma un pau e botado para adiante precedíao, tanto era así que aos poucos días de chegar unha veciña pedíulle que despois da misa do domingo lles permitira aos da súa casa ir a segar o trigo para non perder a colleita xa que estaba moi maduro e amezaba treboada. Accedeu de non moi bo grado, mais advertindo que se os autorizaba a traballar un día adicado a "santificar as festas" era porque todos os da familia asistiran á misa da mañá ande mal, recalcou, non todos comulgaran. A muller, despois de agradecerllo, díxolle que, para evitar problemas, ía achegarse ata o cuarteliño da Garda Civil para comunicarlles que contaban co permiso do párroco. Don Mario, todo alporizado, contestoulle que quen mandaba alí era el, e se tiñan algún problema cos gardas por velos traballar en domingo lles dixeran que tiñan o seu permiso.

 

Pero o que máis chamou a atención dos fregueses, xa dende o primeiro día, foi un gran vulto na cadeira dereita de don Mario que nin a sotana podía disimular. O misterio axiña quedou ao descuberto. Un día os asistentes á misa en Vilaicente escoitaron un ruído, como de algo que caera ao chan. O ruído, ninguén o dubidou, viña debaixo da roupa talar do sacerdote quen, con calma, agachouse e recolleu a cousa obxecto do estrondo. Ninguén daba creto ao ver como don Mario pousaba un enorme pistolón, "negro coma os dentes do demo", sobre o altar, a carón do sagrado cáliz, levantaba a sotana e metía a arma na cartucheira de coiro que levaba ao cinto.

O mesmo suceso aconteceu uns días despois na igrexa de Quintá polo que todos se decataron de que non fora un simple accidente, don Mario, con aquilo, enviaba unha mensaxe clara, un aviso a navegantes.

(Esta pequena historia debémoslla ao señor Ramón, de Vilaicente).